دلم می خواد از بودن همه ی خوبیهای اطرافم تشکر کنم...هرچند...!!...

دیروز با آسمون قدیم بودم!! ستاره ی سعد ، سرسبزی بهار ، گرمای زهره... چه آسمان دل انگیزی بود در این هوای پاییزه و چقدر منو یاد خودم انداخت ... و دلم برای قدیم تنگ نشد!! و دلم نخواست به گذشته برگردم!! ولی لحظه های شیرینی بود و دوست دارم تکرار شه..

یه نوای گرمی گفت تو حیفی! آخه فهمید چشمه ی ذوق ادبیم خشکیده. یاد اون درس مدرسه افتادم (فکر کنم اسمش از پالیز تا پاریز بود) می گفت وقتی تحلیل علمی برا پدیدها پیدا می کنیم ، لطافت ادبیشونو از دست میدن و تعریف علمی پیدا میکنن...! منم غرق تحلیلای علمی شدم! درس انسان شناسی خوندم و... یادمه یه روزی یه نفر بهم گفت زیاد ریاضی نخون ، روح لطیفتو خراب می کنه!منم رفتم و غرق انسانیت شدم و حالا...

در میان کلمات ملال آور زبان و قلم ناامیدانه ترین جمله این است: ای کاش می توانست باشد...

دنیا دو روزه ! خوش بشین بابا

نمی دونم چرا یه دفه دلم خواست اینو بنویسم:

نوجوون که بودم دوست داشتم دنیا رو عوض کنم! ولی نشد!

بزرگ تر که شدم تصمیم گرفتم کشورم رو تغییر بردم! ولی نشد!

بزرگ تر که شدم گفتم شهرمو تغییر می دم! ولی نشد!

حالا که پیر شدم تازه فهمی دم تنها چیزی که می تونستم از اول تغییر بدم خودم بودم! اگه زودتر اینو فهمیده بودم شاید الان دنیا بهتر از این بود!!!!

                                        (یادم نیست از کیه!البته اصل متن هم اینجوری نیستا!)

سلام دوستان همراه...

من نمی تونم برای دوستایی که وبلاگشون با آدرس blogfaست پیام بذارم! نمی دونم چرا کد امنیتی برام نمایش داده نمی شه! دوستان حمل بر بی معرفتی ندونن!

آبادان را خوانده ام و می اندیشم بر راه گریز از ایران...دشتی سرشار از جانداران که اینک تنها سر گربه ای بی حیاست که  با چشمان سیاه ...

باز می اندیشم...

ویرانه هایمان از خرابی کدامین سقف است؟

سنگینی کدامین سایه بی تابمان نمود و چرخ زندگی فلکی شد و اینچنین پاهایمان فلج گشت؟

کدامین دروغ دیوار امیدمان راترک زد و آوار نمود؟

 کنار برکه ای می اندیشم و دستانم را از آلودگی گربه پاک میکنم!